Nasıl güzel bir ülkede yaşıyoruz. Her çıktığım seferde daha bir hayran oluyorum memleketime. Her köşesi ayrı bir cennet,  ayrı bir sırrı saklıyor sanki. Ah artık tüm bu kıymetlerin farkına varsak ya. Yemesek ya birbirimizi açılan, açılamayan açılımların kan çiçekleriyle. Derdimiz insan olmak,  ortak hedefimiz de şu canım ülkede insan gibi yaşamak olsa. Nasıl da güzel olacak o zaman her şey.  Birimizin bildiğini bir diğerine öğretsek. Bilmediğimizi hep kötüden saymasak da dinlesek. Canım Karadeniz’in yaylalarının binbir yeşiline karışsak, Fatma teyzenin mıhlamasının tadına baksak, sonra horona vursak kendimizi şen şakrak. Güneşin doğuşunun ve batışının en güzel yeri olan Nemrut’ta alsak sonra soluğu.  Yüzyıllara meydan okuyan kralların ve sözde tanrıların heykellerinin gölgesinde  söndürsek feneri.  Milyonlarca yıllık tarihe karışsak sonra  Herakles’in, Zeus’un, Apollon’un selamlaşmasına ortak olsak biz de. Nemrut’un kızı Zeliha’nın Hz. İbrahim’e olan aşkını dinlesek yeni yetme küçük rehber Mehmet’ten. Balıklı gölü ve Ayn-Zeliha’yı anlatsa bize ezberini bozmadan tüm ciddiyetiyle. Ege’nin serin denizine atsak kendimizi yazın geç de olsa nihayet gelen güneşinden sonra serinlesek. Zeytinyağına bansak mis kokulu köy ekmeğini, zeytin yağlıların bir bir tadına baksak.  Koruyan kollayan kollarını açsa efeler tüm endamlarıyla bir Zeybek patlatsalar. Hey gidinin efesi, efesi , efelerin efesi… Anlatmakla biter mi benim memleketim. Her bir taşını sevmelerim biter mi benim.  Onca medeniyet, onca efsane, binlerce yıllık yiğitlik öyküleri, her bir toprağında kutsal şehidimin kanı, her bir yeri ayrı cennet güzel ülkem dimdik sarar sarmalar her birimizi ve hepimize de yeter. Gözümüz güzeli görsün, dilimiz güzeli söylesin, gönlümüz güzel olanı istesin. Bakın o zaman nasılda başka oluyor her şey. Şems-i Tebrizi nasıl da güzel özetlemiş;

“Senin gönlün değişirse, dünya değişir”

Nurten Bayır